letras

Bernaola

MÓNICA VALENCIANO & CO

aza
18
2018

igandea, 19:30ean


Artium Museoa

"Gorputza agerleku gisa"
Sorkuntza laborategia

Mónica Valenciano: Zuzendaritza eta interpretazioa

Hauekin batera:
Idoia Zabaleta
Txubio Fernández de Jáuregui
Jorge Rúa
Zuriñe Benavente
Ignacio Monterrubio

Gorputza soinu tresna gisa, mugimendua eta haren aukera akustikoak. Tresna teknikoak erabiltzea, espazioarekiko harremana, inprobisazioa eta konposizioa, bai eta gorputzaren konexioak ere mugimenduaren proiekzioaren, ekintzaren, ahotsaren eta arnasketaren bidez. Trabak kentzeko prozesua, aukera ematen diguna energiaren jario askera sartzeko. Hautemate kontzientean eta zentzumenen doitzean trebatzea: Entzumena – Ukimena – Ikusmena, begirada adarreztatzea gorputz osoaren begiak irekitzen dituenaren alderat, Gorputz Polifonikotik Gorputz Espontaneoranzko segidarekin.

Irudia mugimenduan – begiradaren arnasa – gorputz soinuduna – idazketa – mugimenduaren gramatika eta esekitzea – presentzia egoera – gorputz hedagarria – agerkunde dantza – ehundurak: kontaktuaren erritmoak – espazioaren larruazala.
MÓNICA VALENCIANO & CO
Mónica Valenciano egungo dantza espainiarreko pertsona ospetsu bat da, eta haren ibilbide artistikoa trinkoa bezain irmoa da. 80ko hamarraldiaren amaieran hasi zuen ibilbide hori, bere izena Espainiako dantzaren giroan agertzen hasi baitzen, une hartan sorkuntzaren protagonista ziren beste koreografo urduri batzuenaren ondoan. 

“El Bailadero” konpainia sortu zuen 1997an, eta, hala, bere sorkuntza karreran urrats sendo bat egin, mugarria izango zena bere obran. Talde horren buru zelarik hasi zen Disparates bere koreografiazko sailarekin. Sorkuntzazko puzzle txikiak, senezkoari, barnekoari, berehalakoari jarraituz eraikiak, non hizkuntzak eta haren espazioan eta denboran zeharko erabilerak protagonismo handia hartzen baitute. Goyaren obraren alderdirik ilun eta groteskoena dutela inspirazio iturri, Disparates direlako horiek agerian uzten dute Mónica Valencianok artearen aldera duen interesa, bere lanetako askoren abiapuntua baita. Aupa! (1989), Puntos suspensivos (1991), Miniaturas (1992) eta Adivina en plata (1996-97) dira bere beste obra batzuk. Mónica Valenciano dantza klasikoa, garaikidea eta antzerkia ari da ikasten Bartzelonako Institut del Teatre antzokian eta Madrilgo RESADen, eta beste arlo oso ezberdin batzuetan ere ari da ikasten, hala nola boxeoa eta arte martzialak, guztiak ere hizkuntza propio eta berezi bat elikatzeko asmoarekin.

2021an, Espainiako Hezkuntza eta Kultura Ministerioak Dantzako Sari Nazionala eman zion, sormen modalitatean.